کتاب عشق و اراده

رابطه ی میان هنرمند و روان نژند که اغلب اسرارآمیز انگاشته می شود، از دیدگاه ارائه شده در این کتاب، کاملا قابل درک است. هم هنرمند و هم روان نژند از اعماق نیمه آگاه و ناخودآگاه جامعه شان سخن می گویند و در آن ماوا دارند. هنرمند این کار را به گونه ای مثبت و سازنده انجام می دهد و تجربیات اش را به اطرافیانش منتقل می کند. روان نژند همین کار را به گونه ای منفی به انجام می رساند. او با درک همان معانی و تضادهای موجود در فرهنگ، قادر نیست تجربیات اش را طوری بپرورد که برای خود و اطرافیانش، معنایی قابل بیان و قابل انتقال داشته باشد. هنر و روان نژندی هردو کارکردی پیشگویانه دارند. از آنجا که هنر رابطه ای ست که از سطوح ناخودآگاه می جوشد و فوران می کند، تصویری از انسان به ما می نمایاند که تاکنون تنها توسط افرادی از جامعه نمایانده شده که به مدد خودآگاهی حساس شده شان، بر لبه ی مرز جامعه زندگی می کنند: طوری که انگار یک پای شان در آینده است. سر هربرت رید ( ۱۴) موضوع را این طور بیان کرده که هنرمند تجربیات علمی و اندیشمندانه ی آینده ی نژادش را پیش بینی می کند. [ ۸ ] نی های آبی و پاهای لک لک نقاشی شده با طرح های سه گوش بر گلدان های دوران نوسنگی مصر باستان، پیشگویی پیشرفت های بعدی در علم هندسه و ریاضی بود که مصریان به کمک آن ها ستارگان را رصد و رود نیل را اندازه گیری کردند.