«یوزف روت» قصهای شبیه به افسانههای درباری را به ابزاری برای نشاندادن بیمسئولیتی تبدیل میکند.
«کلود تیلیه» نشان میدهد طنز گاهی آخرین داراییِ انسانی است که نه ثروت دارد، نه جایگاه و نه میخواهد قواعد ناعادلانه را جدی بگیرد.